De onheilsprofeten zien in de dood een onvolkomenheid van het leven, een probleem dat ze moeten oplossen door het uit de wereld te helpen.
Ik denk dat ze ongelijk hebben. Ik geloof dat de dood bij het leven hoort, dat het leven zelfs niet zonder kan.
En een geloof, dat is een eigenaardig ding.
Het is natuurlijk helemaal geen wonder dat ik gefascineerd ben door de dood. In mijn vroege kindertijd overleed eerst een zus en twee jaar later mijn vader. Zo werd dood al snel een deel van mijn leven, al wist ik niet eens wat het was. Maar het vreemde daaraan is, dat dood helemaal niets te maken heeft met wat je ervan weet. In het echt gebeurt het gewoon, niets om je over op te winden, iets om in het speelkwartier tegen een vriendje te vertellen: “Weet je het al? Mijn vader is dood.” Het had nauwelijks betrekking op mij.
Continue reading
Donkere wolken pakken zich samen boven mijn dood, de onheilsprofeten van een zeer ongewenste toekomst dienden zich aan. Het is een toekomst waarin ik minstens 150 word. Maar in andere voorspellingen loopt mijn leeftijd op naar wel 1000, zelfs tot aan onsterfelijkheid toe.
Het begon allemaal met een buitengewoon onaangedane man die uitgebreid op tv mocht vertellen over zijn overtuiging dat machines binnen afzienbare tijd microscopisch klein zullen worden. Zo klein zelfs, dat we ze in onze bloedbaan kunnen injecteren, van waaruit ze ons gezond gaan houden. Over een jaar of 25 zal dat gangbaar zijn. Maar ook voor wie nu leeft is er hoop, niemand hoeft meer bang te zijn voor de dood. Want de technieken waarmee we levens kunnen verlengen worden steeds beter en geavanceerder. Onze levensverwachting wordt steeds hoger, schuift steeds sneller voor ons uit, en wie zich nu al een beetje in acht neemt, geen gekke dingen doet, die kan erop rekenen dat die levensverwachting binnenkort sneller zal oplopen dan hij ouder wordt. Dat is nog eens een geruststellende gedachte. Continue reading
De lezer is van het allergrootste belang voor je verhaal. Zonder hem of haar, fictief of niet, blijft het dode materie, gedrukte inkt op pagina’s die het licht nooit zien. Dus schrijf je niet van a naar b, naar c en naar apotheose d. Je verhaal moet de lezer kietelen. Alle prikkels richt je in de juiste richting, en daarmee stuw je je lezer over je eigen achtbaan van a naar b via c onvermijdelijk richting apotheose d.
Welke lezer wil je prikkelen? En welke ben je bereid om af te stoten?
Jonge fietsende vrouw dringend in haar telefoon:
“Ik wil dat je daarmee ophoudt, zeg maar.”
Mijn uitvaart heb ik al helemaal beraamd. Het liefst word ik verbrand. Op zich is daar niets bijzonders aan, maar toch is het niet helemaal gangbaar wat ik wil. Het gangbare is namelijk gespeend van elk soort drama. Dat drama wordt in de crematoria alleen nog een beetje nagespeeld, door de kist langzaam te laten zakken en er dan een luik boven te sluiten. Dat symboliseert het afscheid, maar het is natuurlijk vreselijke nepperij. De dierbaren worden belazerd waar ze bij staan, en het ergste is dat ze er zelf de opdracht toe hebben gegeven. Ze weten heus wel dat het lijk, terwijl zij aan de koffie gaan en de condoleances in ontvangst nemen, door volkomen onverschillige mensen naar de oven wordt gebracht, onbekenden stoken het vuur op, schuiven de kist erin.
Laat mijn mensen me dan in ieder geval zelf naar die oven brengen; het liefst kijken ze toe hoe mijn schedel voor een laatste keer opgloeit. Nog liever deden ze het op een grote brandstapel, een uitslaand houtvuur dat vrijuit mag branden en likken aan de avondlucht, met mijn lijk in het gloeiende centrum. Alleen is zulks hier te lande ten strengste verboden, stel je voor dat iedereen zoiets zou willen.
Continue reading
(Op de wijze van: Daar wordt aan de deur geklopt)
Mag ik lekker dood la la
Dood la la
Dood la la
Mag ik lekker dood la la
Mag ik lekker dood
Deze vrolijke variant van het bekende sinterklaasliedje zing ik het hele jaar door. In de auto zing ik uit volle borst, met mijn beste imitatie van een opera-bariton. Ik stop er allerlei variaties in, bijvoorbeeld een lange uithaal op het eerste woord, verschillende soorten klemtoon op dood, en de laatste zin vervang ik, zo het uitkomt, in ‘dood la la laa’ of ‘dood la la la la la’.
Continue reading
De zon is alweer gewend, maar ik moet nog wennen aan al dat donker.
Geachte acteurs en leiding van Rosas & Graindelavoix,
Ik heb genoten!
Het was maar toeval dat ik terecht kwam bij de openingsvoorstelling van het Festival Oude Muziek. Mijn moeder had een kaartje te veel en ik mocht met haar mee naar binnen. Ik had geen idee wat me te wachten stond. Ze had me zelfs verteld dat ik naar een vroege opera ging, maar ineens zat ik te kijken naar moderne dans, met een naakte man die net iets te lang steeds dezelfde uithalen de zaal in slingert, fluitend inademt zodat hij geen moment stilte laat in de aanloop naar zijn volgende schreeuw. Dan chaotische taferelen, springende lijven kriskras door elkaar, tot die lijven zich formeren tegen de achterwand. Uit de hoek klinkt een ritmisch gehamer van steen op steen, en als één man zet de groep een stap naar voren, luid klinkt het geluid van gympen over de vloer. Nog een stap, nog een. In gelijkmatig maar verrassend ritme komen ze naar ons toe, bij de rand van het podium aanbeland draaien ze zich allemaal tegelijk om en lopen ze op dezelfde wijze weer van ons vandaan, weer op ons af, terug en opnieuw naar ons toe, in een tranceachtige beweging. Continue reading