Ik zag een wervelwind. Zo eentje die een paar pluisjes rondjes liet draaien over het asfalt. Ze bleven elkaar minuten aan een stuk in cirkels achterna zitten en met elkaar dansen, totdat ze onder een geparkeerde auto tot stilstand kwamen. Blijkbaar werd het windje voldoende gevoed door de lichte bries die er stond.
Terwijl ik neerzat om het werveltje te beschrijven, werd ik plots overvallen door een veel grotere.
In Over de overeenstemming van de evangelisten pluist Augustinus zonder uitzondering elk onderdeeltje van het nieuwe testament na, en iedere keer levert hij weer het sluitende bewijs dat er geen enkele tegenspraak bestaat tussen de vier evangelisten. Hij wordt daarbij gedwongen om al zijn retorische kunsten uit de kast trekken, alleen zo blijft hij zijn tegenstanders de baas. Dat levert regelmatig retorische juweeltjes op, waarmee het Augustinus lukt om zijn opponenten vanuit een verloren positie met vanzelfsprekendheid aan de kant te schuiven als domoren of als vijanden van de Waarheid.
We kunnen ons voorstellen wat voor impact zijn argumenten hadden op de gelovigen en twijfelaars van 1500 jaar geleden. Daardoor geeft zijn schrijven een geweldig historisch perspectief voor iedereen die is geïnteresseerd in het scharnierpunt tussen heidendom en christendom. Maar wie dit boek wil betrekken op het heden heeft het een stuk moeilijker. De moderne lezer staat mijlenver af van Augustinus’ letterlijke lezing van de Schrift, bovendien heeft de bijbelexegese sinds de vijfde eeuw een lange weg afgelegd.
Toch spitsen we de oren als Augustinus het woord neemt. We luisteren naar de meester als hij ons met zijn virtuoze argumentaties probeert te overtuigen. En zo worden we in deze tekst getrakteerd op een extra dimensie van het evangelie. De kerkvader verleidt ons over de eeuwen heen om er met nieuwe ogen naar te kijken.
Twee pubermeisjes lopend.
Het ene meisje: “Drie uur lang!”
Het andere meisje lacht. “Drie uur lang? Echt non stop?”
Het ene meisje: “Nee.”
Twee jonge vrouwen pratend bij een voordeur.
“Hij bood het echt aan. Terwijl ik het idee had… Terwijl ik het idee had dat mijn vader nooit meer blowde. Wat ik dan ook weer best wel eng vind.”
Man en een vrouw op de fiets. Man praat tegen vrouw.
“die vond het ook wel erg leuk om een avondje met mij te orakelen. Ja zeg, jeetje mina.”
Jongeman en jongevrouw op de fiets. Jongeman praat tegen jongevrouw.
“En toen zei hij van, nu is het wel goed zo. En hij zei het echt op zo’n toon van, het is echt genoeg. Echt zo van…. Doe het dan zelf, als je dat zo mooi vindt!”
Twee jongemannen lopend langs het kanaal.
“Om op te vallen… Om op te vallen moet je meer gedaan hebben.” Met een lichte nadruk op moet.
Vannacht had ik tijd genoeg om de wedstrijd tot op het bot te analyseren. Mijn oververmoeide benen lieten me geen moment met rust, dus slapen was sowieso niet aan de orde. En uit al dat gepieker is onomstotelijk vast komen te staan wat er gisteren zo vreselijk mis ging.
In mijn vorige posts merkte ik al op dat er bij deze marathon veel minder deelnemers waren dan bij mijn vorige edities. In Rotterdam was het onmogelijk om in de eerste kilometers voluit te rennen. Daar liepen me overal mensen voor de voeten. Ik kan me zelfs een jaar herinneren dat we een stuk stapvoets moesten, toen we met z’n allen door een smalle doorgang werden geperst. Continue reading
De eerste foto is genomen op 12 kilometer, de tweede vlak voor de finish.
Vandaag heb ik een hernieuwd respect voor de marathon opgedaan. Ik had geen kilometer verder kunnen lopen, eigenlijk heb ik al zo’n zeven kilometer verder gelopen dan ik eigenlijk kon.
Maar eerst het goede nieuws: Mijn tijd zit keurig onder het anderhalf uur: 3:26:42. Op het podium geeft me dat recht op plaats 159, van de in totaal 551 deelnemers. Dat is alleszins redelijk, en vooraf had ik met een gerust hart voor dit resultaat getekend. Continue reading